Hallo lezers en lezerinnen!
Met kerst in het vooruitzicht, nog even snel een update aan het Canadese front. Er is weer wat tijd verstreken sinds onze laatste post en er is weer het een en ander te melden. In het kort; we hebben Sinterklaas zien aankomen, de eerste sneeuw is gevallen, we hebben een hoop geborreld met vrienden en collega’s, we zijn naar een ijshockeywedstrijd geweest en we hebben geskied.
Sinterklaas. Ja, dat was een vreemde gewaarwoording. Op 6 december kwam hij op een raderboot aan in New Westminster. Sarah, Sabine (dispuutsgenootje v Saar) en Ivo wilden dat wel eens zien. Massa’s kinderen en ouders en vrijwel ALLEMAAL Nederlands... Daarnaast was het aan het regenen en was het koud. We waanden ons weer even in Nederland.
Een accordeonist zorgde voor de ‘O, kom er eens kijken..’ Sinterklaasmuziek en toen de boot dan eindelijk zijn opwachting maakte ging er een gejuich op onder de kinderen. En wij juichden mee. Het regende namelijk zo hard...
De zakjes pepernoten vlogen door de lucht en als je niet ving, riskeerde je een blauw oog. Kinderen in oud-oer-Hollandsche kledij waren het enthousiasts. De stoet begaf zich langzaamaan naar de feesttent waar iedereen zich tegoed kon doen aan poffertjes, kroketten, bitterballen, puddingbroodjes en stroopwafels. En al vonden wij deze intocht misschien lichtelijk apart, deze voedingswaar ging er goed in. We hebben ook nog even een kijkje genomen in de ‘Holland Shopping Centre’ dat, anders dan de naam doet vermoeden, een klein Delfts Blauw winkeltje was waar Nederlandse producten te krijgen waren. Geinig. Maar AH-merk koop ik wel weer in Nederland.
’s Avonds hadden Sarah en Ivo een chique diner van Saputo, Saar d’r werkgever, in het Renaissance hotel in Downtown Van. Heerlijk gegeten en geborreld.
De week erop zijn wij met collega’s van Ivo bij een Indiaas restaurant wezen eten. Niet het Indiaas dat we gewend waren (de typische curry’s), bleek al gauw maar toch best lekker. Voor het diner uit zijn we nog naar een jazzbarretje geweest waar, volgens het verhaal, Michael Buble (die in Vancouver woont) regelmatig een pilsje tettert en soms ook zelf even het podium opklimt om een liedje te zingen. Helaas, hij was er deze keer niet. (sorry, Bea!)
Eindelijk zette de dag erop, vrijdag, dan eindelijk de sneeuw door. Zaterdagochtend waren er witte bergtoppen in de verte te zien en wintersportend Vancouver voelde het bloed al sneller stromen. Zo ook wij. Direct de deur uit gegaan om mooie plaatjes te schieten en sindsdien dagelijks de website van Mount Seymour (‘onze’ berg:
www.mountseymour.com) in de gaten gehouden.
Die nacht viel de sneeuw ook in Downtown, met een prachtig wit plaatje als gevolg. Sneeuw valt niet vaak in Downtown en volgens het weernieuws is het al 100 jaar niet meer zo lang zo koud geweest in Vancouver. Helaas moest Ivo weer werken dit weekend (zoals bijna elk weekend), dus skieen zat er nog even niet in.
Woesdag 16e zijn we met collega’s van Ivo naar een Ijshockeywedstrijd van de Vancouver Giants geweest. Een rare sport waar een hoop gevochten wordt (en ook toegestaan is), maar toch erg vermakelijk is. We zaten eerste rang, zoals je op de foto’s kunt zien.
Die avond viel er weer een nieuw pak sneeuw en wij begonnen plannen te maken om dat dit weekend in ieder geval de berg op te gaan. En dat deden we gisteren dan eindelijk. Na de auto een week niet meer gebruikt te hebben, kostte het de nodige moeite om het ding weer rij-klaar te maken. Beide portieren waren stijf dichtgevroren, dus Ivo moest via de achterklep naar binnen om de deuren van binnenuit open te rammen. Na een tijdje de motor aangehad te hebben, begon er eindelijk warme lucht naar binnen te stromen en begon ‘Gompy’ eindelijk een beetje te ontdooien. En Ivo ook... Saar heeft ook nog een tijdje zitten blauwbekken in de auto terwijl ze probeerde de ramen aan de binnenkant de krabben en een uur later was ook het bestuurdersportier open, kon de achterdeur open en konden de ramen weer omlaag. En wij dus omhoog. Onderweg een vriendje opgepikt (Emre, collega van Ivo) en met z’n drieen naar boven.
En daar was het, in een woord, fantastisch! De foto’s zeggen genoeg, denken we, maar om het te omschrijven, de sneeuw was heerlijk, de drukte viel mee (maar was voor Canadese begrippen erg druk), de pistes waren prima in orde en het skieen was nog niet verleerd. O, en het was koud. Erg koud. Op de top was de temperatuur -19C (ja, lach maar daar in Curacao) en met de wind erbij voelde het dubbel zo koud aan. Gelukkig hadden we dat zien aankomen, dus waren we erop gekleed.
En we zijn aangekomen bij het heden. Ten tijde van dit schrijven komt de sneeuw weer met bakken uit de hemel vallen. Er ligt alweer een dikke laag verse sneeuw en volgens de website van Mount Seymour is het nu al 10 cm en dit houdt nog wel even aan. Komend weekend en misschien gedurende komende week staan wij dus vast weer op de lange latten. Met onze seizoenspassen kunnen we onbeperkt naar boven.
Wij houden jullie op de hoogte. Voor nu willen we iedereen een fantastische kerst wensen en mochten we elkaar voor die tijd niet spreken, alvast een gelukkig nieuwjaar!
Groetjes vanuit de kou,
Sarah en Ivo