Lieve lezers,
Met weemoed kijken we nu al terug naar de tijd die wij gehad hebben in Canada. Wij hebben in het afgelopen jaar zo enorm veel meegemaakt, zoveel gezien, gelachen en geborreld dat we moeite hebben om nu weer volledig te wennen aan het Nederlandse leventje. Maar feit is dat we ondertussen alweer dik een maand op Nederlandse bodem ronddolen en langzaam onze draai weer beginnen te vinden.
Graag nemen we jullie eerst nog terug naar waar het laatste weblog was opgehouden. Onze laatste week Canada, in ons stadje Vancouver
.
Naast het feit dat onze vrienden op ons wachtten voor de last-minute borrels op de meest geliefde plekken in Vancouver, werden we deze week ook vergezeld door Sjoukje, een vriendin van Sarah, die met haar ouders in Canada was aangekomen voor vakantie en zich al snel bij ons voegde.
De foto’s vertellen het verhaal. We hebben een waardig afscheid genomen van ons leventje daar. Met barbeques op het strand, frisbeeen tijdens de zonsondergang, canadese biertjes in de beste kroegen, Guitar Hero bij Emre thuis en lekker canadees eten, kun je wel stellen dat we niets gemist hebben.
Een van de zaken met hoge prioriteit in die laatste week was ook het verkopen van de eigendommen die we niet mee konden nemen. Zoals de auto. Die was binnen enkele dagen met aanzienlijke winst verkocht aan twee australiers. Dan hadden we nog de slaapmatjes, slaapzakken, kussens, BBQ, plaid, etc, etc, etc. Dat hele spul hebben we als pakket verkocht aan een dolblije moeder die alles goed kon gebruiken. Ook het canadese Leger des Heils kan weer even vooruit met alle spullen die wij ze gedoneerd hebben en onze vrienden hebben ook geen klagen. En tot slot konden we een groot aandeel van onze overige bezittingen aan Sjoukje meegeven, die maar met 1 tas was gekomen en met 2 tassen terug mocht. Sjoukje, dank je wel! Die 18 kilo die je voor ons meenam heeft ons enorm geholpen
!
Als je nou denkt dat we vrijwel zonder bagage terugkeerden naar Nederland, zit je fout. Wij hebben ons haast letterlijk een breuk gesjouwd aan alle bezittingen die niet naar de bovengenoemde doelen konden. Maar je moet er wat voor over hebben om al je mooie spulletjes thuis te krijgen. Gelukkig stond er op Schiphol een aanzienlijk ontvangstcomite om de last van onze schouders te nemen.
Misschien moeten we voor de volledigheid ook nog even melden dat onze overstap op Londen niet helemaal liep zoals gepland. Met excuses aan diegenen die op schematijd op ons stonden te wachten op Schiphol en wij niet tijdig konden bereiken. De tijd die op onze tickets stond was van een oud schema dat niet meer gehanteerd werd. Terwijl wij verwachtten dat we op Londen Heathrow krap de tijd hadden om over te stappen, bleek dat ineens meer dan 4 uur te zijn. Wij konden nog net op tijd wat mensen bereiken om dit te melden. Helaas, bleek achteraf, niet iedereen.
Teruggekomen in Nederland zijn wij met onze bagage in een paar auto’s geladen om in Alphen aan den Rijn bij de ouders van Ivo een bescheiden welkom-terug-feestje bij te wonen. Dank aan allen die hebben bijgedragen aan de organisatie en (culinaire) invulling daarvan. Helaas moesten wij na een paar uurtjes afhaken, omdat onze ogen simpelweg niet meer open wilden blijven staan. Het was een vermoeiende vlucht geweest.
Enkele dagen na terugkomst was Saar haar eerste werkdag bij haar nieuwe (en oude) werkgever al aangebroken. Zij is nu sinds 1 juli volledig op haar plaats bij Nestle en ondanks dat we graag nog even wat vakantie gevierd hadden in Nederland, verwacht de maatschappij van ons dat we direct aan de slag gaan. Ivo is nog altijd op zoek naar een baan. Toen hij een jaar terug ontslag nam, konden wij niet voorzien dat er een economische crisis zou ontstaan die het zoeken naar werk zo bemoeilijkt.
Tot slot van dit laatste weblog willen wij iedereen bedanken die trouw heeft meegelezen en meegeleefd. Ondanks dat onze verhalen soms erg lang waren (zijn..?) kregen wij toch het gevoel dat een aanzienlijk aandeel van onze lezers echt de moeite nam om alles te lezen. En zonder gein, Canada was fantastisch, maar we zijn heel blij weer met onze vrienden en familie herenigd te zijn.
Dit is het laatste weblog dat wij zullen schrijven. Over deze reis tenminste. Wie weet wat de toekomst nog voor ons in petto heeft? De website houden we ook nog even in de lucht, om geinteresseerden buiten onze directe vriendenkring te informeren over de reis, de te nemen stappen, de beste plekken en de procedures. Ons e-mail adres blijft ook gewoon bestaan, mocht je vragen hebben over de inhoud of juist wat er niet beschreven is.
Nogmaals dank voor alles!
Over en Sluiten.
Ivo en Sarah